Devil next door ! ทะเลาะ

posted on 30 May 2015 16:10 by iolite-s in DND
วันที่ 5 เดือน แพนด้า 
 
 
ไอ้เจ้ากลมป้อกมันทำลายบ้านผมอีกแล้ว 
 
 
คราวนี้คงเบื่อรูตรงรั้วที่ทำไว้แล้ว  พ่อคุณพ่อมหาจำเริญ เล่นทะลุรูใหม่ตรงรั้ว แถมรูเก่ากับรูใหม่ ห่างกัน แค่ 5 ก้าว .... นี่แกจะขยับเท้าเบี่ยงมา 10 องศาเพื่ออะไร 
 
พอผมด่าเรื่องรั้วนี่ ว่าต้องปลูกต้นไม้ใหม่ แค่นั้นล่ะ ไอ้กลมป้อก ดีดนิ้ว เสกต้นไม้หนามขึ้นมาพันรอบรั้วบ้าน ตรงรูเก่า เหลือไว้แต่รูใหม่ แถมกำแพงสองด้านที่ไม่ติดถนน (บ้านผมอยุ่ตรงหัวมุม)  ขึ้นหนาทึบสูงกว่าหัวผมนี้ดดดเดียว  
 
ไอ้บ้าเอ้ย ....นี่มันบ้านชาวบ้านนะเห้ยไม่ใช่ กระต๊อบเจ้าหญิงนิทรา จะสูงไปเพื่อ แล้วแบบนี้ จะตากผ้าตรงไหนกัน  
 
ผมยังไม่ทันโวยวาย ไม้หนามก็เริ่มสะบัดตัวฟาดหนามไปรอบๆ  (เอ้ย นี่ขนาดไม่ได้นินทา นะนี่)
 
เจ้าเจี้ยบของผมวิ่งพล่านกันไปทั่วสวนน้อยๆ จนผมต้องรีบวิ่งหอบเอาบรรดาเจี้ยบที่เหลือเข้าไป ในเล้ากั้นของเจ้ามี่  (แต่มันไม่เคยจะจะอยุ่ในนั้น)  อ่ะซวยแล้วเจ้ามี่จะโดนหนามด้วยมั้ย 
 
 
 
ปรากฏว่า ...
 
กระต่ายบ้านผม มัน  Defขั้นเทพ  AGi ขั้นเซียน  เจ้ามี่ โดดหลบหนาม ซ้ายขวา ขึ้นลง กดปุ่มA B ออกท่า ไม้ตาย ตีลังกา ตลบอย่างสวยงาม  
 
 
นี่ผมเลี้ยงกระต่ายกังฟูรึเปล่า  ฮืออออ.....
 
 
 ดูสิ นายทำอะไรลงไป!!    ผมตะโกนสวนกับแส้หนามที่พลาดลงมา ขณะที่พยายามวิ่งไปหาเจ้ามี่น้อย 
 
 
 
"ฉัน...."   จอมมารพูดอะไรออกมาสักอย่างแต่พอดีว่า หนามมันพลาดลงข้างหูผมดังขวับ แถมลงพื้นเสียงดังโครม  คำพูดที่เหลือเลยกลบไปหมด 
 
 
ผมไม่สนว่านายจะแกล้งบ้าอะไรก็ได้ แต่นี้มันเกินไปนะ ไอ้บ้าเอ้ย!  นายจะตีผู้กล้าให้ตายก็ได้มันไม่เป็นไร   
 
 
ผมหอบหายใจ กระโดดคว้าเจ้ามี่ที่เกือบพลาดท่าโดนแส้หนามเข้ามากอด
 
 
แต่พวกเราตาย ทุกอย่างก็คือจบ  ไม่เข้าใจรึไง!
 
 
 
 
ผมเผลอตัวไปรอบ เลยโดนแส้หนามฟาดเข้าใส่บาดแขน แถมยังกระเด็นไปกระแทกกองฟืนที่ตัดไว้ข้างบ้าน แต่เจ้ามี่ในอ้อมกอดผมยังปลอดภัย  ผมโยนเจ้ามี่เข้าไปในบ้านผ่านหน้าต่าง ก่อนจะดันตัวเองลุกขึ้นมา 
 
 
 
ไอ้บ้า ไอ้กลมป้อก  เกลียดกันขนาดนี้ ฆ่ากันเลยดีกว่ามั้ย!!
 
 
 
ผมตะคอกถามจอมมารที่ เดินเข้ามาหาก่อนจะ รีบก้มหลบแส้หนามที่พุ่งตวัดมา 
 
 
พอเงยหน้ามาอีกที  จอมมารก็ไม่อยุ่ตรงนั้นแล้ว 
 
 
 
 
 
วันที่ 6 เดือนแพนด้า 
 
 
หลังจากที่ผมอดนอนมาเกือบทั้งคืนเพราะต้องหวาดผวากับไม้หนามที่ ฟาดนั่นฟาดนี่ ทั้งต้นแอ๊ปเปิ้ลเอย แปลงผักเอย  ตอนนี้สวนผมวินาศสันตะโรเรียบร้อย แม้แต่หลังคาบ้านที่มุงฟางหนาๆทับไว้ก็เริ่มมีรอยรั่ว
 
 
ผมเก็บเสื้อผ้าทั้งหมดใส่ในกระเป๋าแบบลวกๆ ไม่เหลืออารมณ์จะพับให้เรียบร้อย  พอเงยหน้ามาเจอกนระจกก็พอตัวเองในสภาพที่แย่เอามาๆ นอกจาก แพนด้าจะมาเกาะใต้ตาแล้ว นกก็มาทำรังบนหัวผมได้ที่
 
ผมเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าลากไปกองหน้าบ้านก่อนที่จะเก็บอย่างอื่นต่อ  ขณะที่ยืนคิดว่าจะเอายังไงกับสัตว์เลี้ยงทั้งหมด กีกี้ก็วิ่งกระหืดกระหอบมา เขามองไปที่กระเป๋าของผมแล้วเบิกตาโต 
 
 
"ไม่ได้นะกี้~"  กีกี้ร้องเสียงหลง "อย่าไปนะ  นายคิดใหม่ก่อนนะนาย"  
 
ผมอยู่ในบ้านแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ... 
 
 
"ไม่เอานะ   รอเดี๋ยวก่อน"  กีกี้พยายามอ้วนวอน ขอร้องให้ผมอย่าจากไป ทิ้งตัวลงคุกเข่าลากขาผมเอาไว้ ....
 
 
ผมจะไปลาออกจากตำแหน่งนี้ หาคนมาแทนเถอะ
 
 
"แล้วนายจะไปอยุ่ที่ไหนล่ะ บ้านไม่มี เงินน้อยนิดไม่ถึง1000G"
 
 
เดี๋ยวทำไมรุ้ว่าไม่ถึง1000G นายแอบดูกล่องเงินชั้นเรอะ 
 
 
"เปล่า  เอ้ย  อย่าไปเลยน้า  นายไม่อยู่พวกเราเหงาน้าาา"
 
 
ไว้จะมาเยี่ยม  เออจริงสิ  ฝากลาคนอื่นๆด้วย....    เช่น พ่อมด เมียจอมมาร ....ส่วนไอ้กลมป้อก ช่างมันเหอะ
 
 
กีีกี้พยายามแล้วพยายามอีก แต่ผมก็ยังยืนกรานคำเดิม  ไปๆมาๆ  ผมโดนกีกีี้ จับมัดลากมาล่ามโซ่ขังไว้ในคุกใต้ดินใต้ปราสาทจอมมาร ..... 
 
 
 
พร่อง!!!!!
 
นี่มันอะไรก๊านนนนนนนน  ....  
 
ไอ้กีกี้ ไอ้บ้า  ไหนว่าเราเป็นเพื่อนกัน  แล้วนี่อะไรจับมาขังไว้ในห้องขนาด 4*5 เมตร ผนังทาสีสว่างนวลตา พร้อมเตียงเดี่ยวปูที่นอนหนานุ่ม เครื่องปรับอากาศ พร้อมพัดลมระบายอากาศ  ห้องน้ำในตัว  มีชั้นหนังสือ และโซฟา เพิ่มเป็นมุมผ่อนคลาย  แม้จะไม่มีหน้าต่างสักบาน แต่ แสงสว่างในห้องพอเพียงไม่ทำให้รู้สึกอึดอัด  จะขัดตาก็แค่ประตูเหล็กกหนาทึบแบบค่อดพ่อค่อดแม่หนา (ผมลองทุบแล้วหนาอย่างกับเหล็กไหล)
 
 
ผมอยากจะร้องไห้ ทำ