Devil next door ! ทะเลาะ

posted on 30 May 2015 16:10 by iolite-s in DND
วันที่ 5 เดือน แพนด้า 
 
 
ไอ้เจ้ากลมป้อกมันทำลายบ้านผมอีกแล้ว 
 
 
คราวนี้คงเบื่อรูตรงรั้วที่ทำไว้แล้ว  พ่อคุณพ่อมหาจำเริญ เล่นทะลุรูใหม่ตรงรั้ว แถมรูเก่ากับรูใหม่ ห่างกัน แค่ 5 ก้าว .... นี่แกจะขยับเท้าเบี่ยงมา 10 องศาเพื่ออะไร 
 
พอผมด่าเรื่องรั้วนี่ ว่าต้องปลูกต้นไม้ใหม่ แค่นั้นล่ะ ไอ้กลมป้อก ดีดนิ้ว เสกต้นไม้หนามขึ้นมาพันรอบรั้วบ้าน ตรงรูเก่า เหลือไว้แต่รูใหม่ แถมกำแพงสองด้านที่ไม่ติดถนน (บ้านผมอยุ่ตรงหัวมุม)  ขึ้นหนาทึบสูงกว่าหัวผมนี้ดดดเดียว  
 
ไอ้บ้าเอ้ย ....นี่มันบ้านชาวบ้านนะเห้ยไม่ใช่ กระต๊อบเจ้าหญิงนิทรา จะสูงไปเพื่อ แล้วแบบนี้ จะตากผ้าตรงไหนกัน  
 
ผมยังไม่ทันโวยวาย ไม้หนามก็เริ่มสะบัดตัวฟาดหนามไปรอบๆ  (เอ้ย นี่ขนาดไม่ได้นินทา นะนี่)
 
เจ้าเจี้ยบของผมวิ่งพล่านกันไปทั่วสวนน้อยๆ จนผมต้องรีบวิ่งหอบเอาบรรดาเจี้ยบที่เหลือเข้าไป ในเล้ากั้นของเจ้ามี่  (แต่มันไม่เคยจะจะอยุ่ในนั้น)  อ่ะซวยแล้วเจ้ามี่จะโดนหนามด้วยมั้ย 
 
 
 
ปรากฏว่า ...
 
กระต่ายบ้านผม มัน  Defขั้นเทพ  AGi ขั้นเซียน  เจ้ามี่ โดดหลบหนาม ซ้ายขวา ขึ้นลง กดปุ่มA B ออกท่า ไม้ตาย ตีลังกา ตลบอย่างสวยงาม  
 
 
นี่ผมเลี้ยงกระต่ายกังฟูรึเปล่า  ฮืออออ.....
 
 
 ดูสิ นายทำอะไรลงไป!!    ผมตะโกนสวนกับแส้หนามที่พลาดลงมา ขณะที่พยายามวิ่งไปหาเจ้ามี่น้อย 
 
 
 
"ฉัน...."   จอมมารพูดอะไรออกมาสักอย่างแต่พอดีว่า หนามมันพลาดลงข้างหูผมดังขวับ แถมลงพื้นเสียงดังโครม  คำพูดที่เหลือเลยกลบไปหมด 
 
 
ผมไม่สนว่านายจะแกล้งบ้าอะไรก็ได้ แต่นี้มันเกินไปนะ ไอ้บ้าเอ้ย!  นายจะตีผู้กล้าให้ตายก็ได้มันไม่เป็นไร   
 
 
ผมหอบหายใจ กระโดดคว้าเจ้ามี่ที่เกือบพลาดท่าโดนแส้หนามเข้ามากอด
 
 
แต่พวกเราตาย ทุกอย่างก็คือจบ  ไม่เข้าใจรึไง!
 
 
 
 
ผมเผลอตัวไปรอบ เลยโดนแส้หนามฟาดเข้าใส่บาดแขน แถมยังกระเด็นไปกระแทกกองฟืนที่ตัดไว้ข้างบ้าน แต่เจ้ามี่ในอ้อมกอดผมยังปลอดภัย  ผมโยนเจ้ามี่เข้าไปในบ้านผ่านหน้าต่าง ก่อนจะดันตัวเองลุกขึ้นมา 
 
 
 
ไอ้บ้า ไอ้กลมป้อก  เกลียดกันขนาดนี้ ฆ่ากันเลยดีกว่ามั้ย!!
 
 
 
ผมตะคอกถามจอมมารที่ เดินเข้ามาหาก่อนจะ รีบก้มหลบแส้หนามที่พุ่งตวัดมา 
 
 
พอเงยหน้ามาอีกที  จอมมารก็ไม่อยุ่ตรงนั้นแล้ว 
 
 
 
 
 
วันที่ 6 เดือนแพนด้า 
 
 
หลังจากที่ผมอดนอนมาเกือบทั้งคืนเพราะต้องหวาดผวากับไม้หนามที่ ฟาดนั่นฟาดนี่ ทั้งต้นแอ๊ปเปิ้ลเอย แปลงผักเอย  ตอนนี้สวนผมวินาศสันตะโรเรียบร้อย แม้แต่หลังคาบ้านที่มุงฟางหนาๆทับไว้ก็เริ่มมีรอยรั่ว
 
 
ผมเก็บเสื้อผ้าทั้งหมดใส่ในกระเป๋าแบบลวกๆ ไม่เหลืออารมณ์จะพับให้เรียบร้อย  พอเงยหน้ามาเจอกนระจกก็พอตัวเองในสภาพที่แย่เอามาๆ นอกจาก แพนด้าจะมาเกาะใต้ตาแล้ว นกก็มาทำรังบนหัวผมได้ที่
 
ผมเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าลากไปกองหน้าบ้านก่อนที่จะเก็บอย่างอื่นต่อ  ขณะที่ยืนคิดว่าจะเอายังไงกับสัตว์เลี้ยงทั้งหมด กีกี้ก็วิ่งกระหืดกระหอบมา เขามองไปที่กระเป๋าของผมแล้วเบิกตาโต 
 
 
"ไม่ได้นะกี้~"  กีกี้ร้องเสียงหลง "อย่าไปนะ  นายคิดใหม่ก่อนนะนาย"  
 
ผมอยู่ในบ้านแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ... 
 
 
"ไม่เอานะ   รอเดี๋ยวก่อน"  กีกี้พยายามอ้วนวอน ขอร้องให้ผมอย่าจากไป ทิ้งตัวลงคุกเข่าลากขาผมเอาไว้ ....
 
 
ผมจะไปลาออกจากตำแหน่งนี้ หาคนมาแทนเถอะ
 
 
"แล้วนายจะไปอยุ่ที่ไหนล่ะ บ้านไม่มี เงินน้อยนิดไม่ถึง1000G"
 
 
เดี๋ยวทำไมรุ้ว่าไม่ถึง1000G นายแอบดูกล่องเงินชั้นเรอะ 
 
 
"เปล่า  เอ้ย  อย่าไปเลยน้า  นายไม่อยู่พวกเราเหงาน้าาา"
 
 
ไว้จะมาเยี่ยม  เออจริงสิ  ฝากลาคนอื่นๆด้วย....    เช่น พ่อมด เมียจอมมาร ....ส่วนไอ้กลมป้อก ช่างมันเหอะ
 
 
กีีกี้พยายามแล้วพยายามอีก แต่ผมก็ยังยืนกรานคำเดิม  ไปๆมาๆ  ผมโดนกีกีี้ จับมัดลากมาล่ามโซ่ขังไว้ในคุกใต้ดินใต้ปราสาทจอมมาร ..... 
 
 
 
พร่อง!!!!!
 
นี่มันอะไรก๊านนนนนนนน  ....  
 
ไอ้กีกี้ ไอ้บ้า  ไหนว่าเราเป็นเพื่อนกัน  แล้วนี่อะไรจับมาขังไว้ในห้องขนาด 4*5 เมตร ผนังทาสีสว่างนวลตา พร้อมเตียงเดี่ยวปูที่นอนหนานุ่ม เครื่องปรับอากาศ พร้อมพัดลมระบายอากาศ  ห้องน้ำในตัว  มีชั้นหนังสือ และโซฟา เพิ่มเป็นมุมผ่อนคลาย  แม้จะไม่มีหน้าต่างสักบาน แต่ แสงสว่างในห้องพอเพียงไม่ทำให้รู้สึกอึดอัด  จะขัดตาก็แค่ประตูเหล็กกหนาทึบแบบค่อดพ่อค่อดแม่หนา (ผมลองทุบแล้วหนาอย่างกับเหล็กไหล)
 
 
ผมอยากจะร้องไห้ ทำแบบนี้ มันหยามผมชัดๆ   คุกบ้าอะไร อย่างกับโรงแรม  ทำแบบนี้ เสียสถาบันคุกมาก  เครื่องทรมานอยุ่ไหน !! อาหารแบบแย่ๆ ไม่ใช่ ข้าวฟูลคอร์สครบสามมื้อแบบนี้อยู่ไหน  !!  บอกขอโทษ บ้านหลังน้อยของผมเดี๋ยวนี้นะ ไอ้คุกบ้า  $!@#%@$#$@  
 
 
 
 
[หน้ากระดาษมีแต่รอยขีดเขียนอาละวาดไม่สามารถอ่านเป็นคำได้]
 
 
 
 
 
 
วันที่ 10 เดือนแพนด้า  
 
 
ผมเหนื่อย.....
 
 
ผมอยากกลับบ้าน ถึงบ้านผมไม่มีอะไรก็อยากกลับ  ....
 
 
ที่นี่ไม่มีใครพูดด้วย ไม่มีอะไรเลย  ผมได้ยินแค่เสียงของตัวเอง  แม้แต่เสียงพัดลมดูดอากาศก็ไม่มี ....
 
 
 
ผมรู้แล้วล่ะ  ที่นี่มันเป็นคุกจริงๆด้วย  ทรมานชะมัด.... 
 
 
 
"กี้~ ชาวบ้านA ๆ"   
 
 
อาจจะเป็นเสียงแว่ว แต่ผมรีบวิง่ไปที่ประตูเหล็กหนาทึบอันนั้นแล้วทุบรัวๆ   
 
 
"อ๋อ  ห้องนี้เอง  รอแปปนึงน้าาา  หากุญแจก่องง"
 
 
พอใบหน้าหล่อใสโผล่มาจากหลังประตูเหล็กหนาทึบนั้น ผมก็แทบจะร้องไห้ออกมา (เน้น ว่าแทบจะร้องนะครัช ผมไม่ได้ร้องไห้ โอเคนะ)
 
"อ้า...  ทำไมชาวบ้านAไม่ร่าเริงเลย  ให้พักผ่อนตั้งหลายวันแล้วน้า  อาหารไม่อร่อยหรอ ... "
 
กีกี้เดินมาลูบหัวผมแปะๆ
 
 
"ต้อง หยดใย๋ ย่าเยิง เอาไว้น้าา   ป่ะ  กลับบ้านกันเถอะ"  
 
 
จะปล่อยผมกลับบ้านแล้วหรอ  .... 
 
 
 
"อื้อ  จอมมารให้เราพากลับบ้านล่ะ   เฮ้! พวกเรา  พาชาวบ้านA กลับบ้านกัน  ...ไม่จิ  พาไปกินของอร่อยๆในโรงอาหารกีกี้กันก่อนดีกว่า"
 
 
ผมมอง'พวก'กีกี้ คนอื่นๆ  กับกีกี้ที่เป็นเพื่อนรักของผมอย่างแปลกๆ  
 
1. คือ ทุกคน มีสีหัวประหลาดมาก  อย่างกีกี้เพื่อนรักผมนี่หัวสีเขียว  แล้วก็มี กีกี้หัวแดง กีกี้หัวขาว กีกี้หัวเหลือง กีกี้หัวชมพู กับกีกี้หัวม่วง   นี่มันแก๊งกีกี้เรนเจอร์ใช่มั้ยยยย 
 
2.ทุกคนชื่อกีกี้   เวลาคุยทีเลย มึนมาก แต่แปลกพวกเขา ดันเจือกคุยกันรุ้เรื่อง  
 
"เดี๋ยวกีกี้ว่ากีกี้ จะให้ กีกี้พาชาวบ้านA ไปโรงอาหาร กีกี้ กับกีกี้ ไปขนของ แล้วกีกี้ที่ดูแลบ้านอยู่เป็นกีกี้คนไหน โอเค ไปกันเถอะกีกี้"
 
.......  ฟังแล้วปวดตับกันมั้ยครัช  ฮือออ.... ต่อไปนี้ ผมจะเรียกกีกี้เพื่อนรักผมว่า กีกี้กรีนนะครับ .....
 
 
 
โอเคเล่าต่อ 
 
กีกี้กรีนก็พาผมไปกินอาหารในโรงอาหารกีกี้ที่อยุ่ในส่วนพักกีกี้ นอกปราสาท  
 
ผมนี่กินไปทั้งน้ำตา มันอร่อยมากๆๆๆ ผมว่าอาหารในคุกอร่อยแล้ว นี่กลับอร่อยกว่า ฮือออ...  พ่อครัวที่ปราสาทจอมมารนี่ จ้างมาเท่าไหร่ครับ
 
 
 
กีกี้กรีน ยังพาผมไปดูที่ฝังศพเจี้ยบน้อยสองตัวนั่น ผมมองอย่าเสียดาย แต่่บนหลุมศพมีดอกไม้ประดับไว้  ผมไม่ถามหรอกนะ  ผมยังโกรธอยุ่....
 
 
ผมโดนทิ้งไว้ในสวนข้างปราสาท เพราะกีกี้กรีนต้องไปกับกีกี้เรด เนื่องจากกีกี้เยลโลแจ้งปัญหามา  กีกี้ทั้งสองคนเลยต้องรีบไปช่วยแก้ปัญหา  ....( ประโยคนี้กลับมาอ่านอีกที ผมยังงงเลย )
 
 
ผมนั่งมองนั่นมองนี่ไปเรื่อย ไม่ได้ออกมาตั้งหลายวัน ท้องฟ้า ต้นไม้  มันน่าคิดถึงสุดๆ ผมล้มลงนอนสูดกลิ่นหญ้ากลิ่นดินที่ทำให้รู้สึกว่าได้เป็นอิสระ เป็นตัวเอง   นี่ล่ะคุณค่าที่ผมคุ่ควร 555+
 
 
"เป็นชาวบ้านนี่ต้องติดดินขนาดนี้เลยรึ"  
 
ผมเงยหน้ามามองคนทัก  
 
 
แว่บแรกที่เห็น ต้องบอกว่า  ผู้ชายบ้าอะไรไม่รุ้  จะหล่อ รึจะสวยเอาให้แน่สักอย่างสิ  ผมที่ยาวก็ ดำเงาวิ้งวับสะบัดพริ้วราวกับใช้แชมพูไฮโซว....  อ่ะ แล้วที่รุ้ว่าผู้ชายแต่แรก เพราะ เสื้อเปิดอกสีดำที่เขาใส่ มันไม่มีส่วนเว้าส่วนโค้งออกมา แถมน้ำเสียงนั่น ... ถ้าเป็นผู้หญิงจริง นี่คงน่าสงสาร อะไรจะจอแบนได้ขนาดนี้
 
 
ผมส่ายหน้าตอบแต่จู่ๆเขาก็ลงมานั่ง  ชุดเสื้อคลุมสีดำรุ่มร่ามแผ่กระจายเลอะดินเลอะทรายรอบๆ แต่เหมือนเขาจะไม่สนใจเท่าไหร่ 
 
"ขอนั่งคุยละกัน  เราเป็นคนในปราสาทนี่ล่ะไม่ใช่คนน่าสงสัยหรอก "  เขาส่งยิ้มให้  ซึ่งแม่มเอ้ยยย ยิ้มสวยมาก (หรือก็หล่อมากล่ะ)  
 
 
ผมพยักหน้าแล้วลุกมานั่งปัดเสื้อผ้ามอๆของตัวเอง  เฮ้อ...  เสียดายเสื้อผ้าไอ้นี่จริงๆ  เอามาเปื้อนดินแบบนี้ คนในปราสาทจอมมารนี่ใช้ของไม่รุ้จักคุณค่าจริงๆ
 
 
"ได้ข่าวว่าทะเลาะกับจอมมาร"
 
 
อืม.... ไม่เชิงทะเลาะนะ... มันแบบ เราไม่ใช่คนสนิทกัน ...  มันแค่โผล่มาบ้านผม แล้วแกล้งนั่นนี่ฆ่าเวลา....
 
 
"แบบนั้นก็เรียกเพื่อนนะ"
 
 
จอมมารคบเพื่อนกันแบบนี้เรอะ บ้านผมพัง สวนผมเละ  เรื่องอื่นน่ะเอาเถอะ เข้าใจว่าขี้เแกล้ง อยากแกล้งก็แกล้งไป ...  แต่นี่ ทำลายบ้าน  สวน ทุกอย่างที่ผมฝันน่ะ พังแค่ข้ามคืน ....
 
 
 
"นั่นน่ะ ไม่ตั้งใจหรือเปล่า"
 
 
แล้วตั้งใจนี่จะเสกถั่วยักษ์ถล่มบ้านเลยสินะ
 
 
"มีใครบอกมั้ยว่า ขี้ประชดเหมือนผู้หญิงน่ะ ชาวบ้านA" 
 
 
แล้วมีใครบอกป้ะ ว่าสวยเหมือนชะนีเลย  
 
 
เจ้าของรอยยิ้มสวยขยับยิ้มกว้างให้หนาวสันหลังวูบ แค่วูบเดียวล่ะ เพราะเขาก็ กลับมาพูดต่อเหมือนไม่มีอะไร  แต่ผมกลัวแล้วคร้าบบบ  ท่าทางลูกเพ่จะเป็นคนใหญ่คนโตโอริโอ้วในปราสาทแน่นอน 
 
 
"จอมมารน่ะบางทีควบคุมพลังตัวเองยากนะ  การใช้พลังบางที มันก็มีผิดพลาดได้"  เขาพูดเนิบๆพลางมองไปที่หลุมศพเจี้ยบ  
 
"การทำพลาด แล้วรุ้จักแก้ไขน่ะ  น่าจะได้รับการยกโทษอยุ่นะ"
 
 
อย่างจอมมารมีเร้ออออ จะทำได้  ดีไม่ดีก็ลอยหน้าลอยตากลับมาทำเป็นไม่มีอะไรต่อไปนั่นล่ะ
 
 
 
"ลองไปพิสูจน์ก่อนสิ"
 
ชายรูปงามส่งยิ้มให้ก่อนจะขอตัวลุกหนี  หลังจากนัน้นไม่เท่าไหร่ กีกี้กรีนก็กลับมา พร้อมกับมองว่าผมคุยกับใคร ซึ่ง ผมก็ลื้มมม ลืมๆ ถามชื่อไว้   แต่คงไม่ได้พบกันอีกหรอก  
 
จะว่าไปหน้าตาก็คุ้นเหมือนเคนเห็นที่ไหน ผมดำ ตาดำ  ชุดก็ดำ ...อื้มมม คุ้นสุดๆๆ
 
 
กีกี้กรีนพาผมเดินกลับบ้าน  คือแบบว่า ตอนขามา นายมัดผมจับใส่เกวียนมา แล้วทำไมขากลับให้เดิน  กว่าจะถึงบ้านผมนี่หลายหอบนะเออ  ... 
 
 
"ไม่ค่อยออกกำลังกายก็งี้ล่ะ" กีกี้ย่นจมูกใส่ "เนี่ย เหนียงนายจะออกแล้วนะ ชาวบ้านA"
 
 
ผมจับคางทันที แม้ว่าจะตอบกลับไปแบบ อย่ามาอำ  แต่ มันก็อดหวั่นไหวไม่ได้  ยิ่งหน้าตาบ้านๆ มีเหนียงอีกชีวิตผมนี่ดับแดดิ้นเลย ฮือออ
 
 
สรุปว่ากว่าจะเดินมาเห็นรั้วบ้าน ผมก็ต้องประหลาดใจ ....
 
 
บ้านผมกลับมาเกือบจะเป็นเหมือนเดิม ..แค่เกือบล่ะ  เพราะ  ขนาดของตัวบ้าน เหมือนจะกว้างขึ้นหน่อย มีโรงเก็บของแยกมาจากตัวบ้านต่างหาก แปลงผักที่เคยมีสี่แปลงตอนนี้มี หกแปลงแล้ว  อาณาเขตของบ้านเหมือนจะกว้างขึ้นอีก  มีเล้าไก่เป็นสัดส่วน แถมต้นแอ็บเปิ้ลที่เคยมีต้นเดียวตอนนี้มีสามต้น
 
 
ที่สำคัญคือ รั้วบ้านกลับมาเป็นรั้วพุ่มไม้เตี้ยๆไม่ใช่รั้วไม้หนามเลื้อยสยองโลกด้วย ...
 
 
 
ผมยืนอึ้งหน้าบ้าน   มองดูบรรดากีกี้เจ็ดสีมณีเจ็ดแสงเดินร่อนไปทั่ว จัดการตรงนั้นตรงนี้
 
 
"ชาวบ้านAมาแว้วววววว"  
 
กีกี้กรีนตะโกนบอก  กีกี้คนอื่นๆก็ตะโกนประโยคเดียวต่อๆกันไปจนครบ แล้วพวกเขาก็ รีบหอบข้าวหอบของเผ่นออกจากสวนบ้านผมคนละทาง  เหมือนตำรวจจับวงไพ่ แล้วคนแตกฮืออย่างไงอย่างนั้น ...
 
 
 
"ป่ะเข้าบ้านได้แล้ว  ส่งแค่นี้ล่ะบะบุยยยย"  กีกี้กรีนวิ่งกลับไปปราสาท ตามหลังเพื่อนกีกี้กันไป "อ่อ อย่าลืมน้า  หยดใย๋ ย่าเยิงแล้ว...ยิ้มเยอะๆด้วยล่าาา"
 
 
 
ขอเถอะ หยดใย๋ ย่าเยิงนี่ ให้ พ่อมดแฟนนายทำคนเดียวเถอะ  ผมทำไม่เป็นน่ะ หยดไหล ลงพื้นน่ะ  ... 
 
 
 
ผมเดินเข้าไปในบ้าน ที่ข้างในเหมือนเดิมแทบทุกอย่าง แต่สะอาดสะอ้านกว่าที่เคย ในโรงเก็บของข้างๆมี ฟืนวางเรียงเรียบร้อยพร้อมหยิบใช้ กับตะกร้าไว้ใส่ผักผลไม้  ในสวนมีรั้วกั้นแบ่งเป็นเขตสัดส่วน เรียกว่าดีมากๆ ดีเว่อๆ ....
 
 
เจ้ามี่น้อยกับเจี้ยบทั้งหลาย ก็มีความสุขกันดี   
 
 
ผมเดินวกเข้าไปในบ้าน รื้อกระเป๋าเสื้อผ้าที่มีคนเอามาวางไว้ในห้องนอนออกมาแขวนกลับใส่ตู้....
 
 
 
 
 
วันที่ 12 เดือนแพนด้า 
 
ผมเดินวนไปรอบบ้าน ... สำรวจรั้วพุ่มไม้ ... มันยังคงเป็นแนวยาวสวยเหมือนเดิม 
 
 
 
 
วันที่ 13เดือนแพนด้า  
 
 
ผมแอบมองไปทางรั้วนิดหน่อย  ...เผื่อจะมีใครเดินผ่านมาบ้าง ....
 
 
 
วันที่ 15  เดือนแพนด้า 
 
 
 
ผมเดินไปพังรั้วข้างนึงเป็นรูเอาไว้ ... แล้ววางจดหมายบางอย่าง .....
 
 
 
 
วันที่ 16 เดือนแพนด้า 
 
 
[มีกระดาษแปะหน้าบ้านชาวบ้านAตัวโตๆ]
 
 
 
"
 
ผู้กล้าทั้งหลายครับ
 
 
งดให้เควสปราบจอมมารชั่วคราว 
 
 
จาก
 
 
ชาวบ้านA
 
 
 
 

edit @ 31 May 2015 01:41:50 by || iolite ||

Devil next door ! บทของผู้กล้า

posted on 28 Apr 2015 21:33 by iolite-s in DND
วันที่ 21 เดือนแมว 
 
 
ไม่มีใครกล้าฆ่ากระต่ายสักตัว  
 
เมื่อวันก่อนมีไอ้บ้าผู้กล้าคนนึงลองรับเควสผมแล้วไปฆ่าเจ้ากระต่ายนั่น  (ผมแอบเข้าไปในบ้าน ทำใจไม่ลงเวลาที่ต้องเห็นเจ้ามี่นั่นตายจริงๆ)  ผมมานั่งปลอบใจตัวเอง แล้วต้มน้ำตั้งหม้อ  อย่างน้อยก็ทำหม้อไฟกระต่าย เพื่อเป็นการระลึกถึงกระต่ายมี่ของผม....
 
 
อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกก
 
 
เสียงโหยหวนดังมาจากในสวน  ผมนี่วางหม้อบนเตาแล้วรีบออกไปดู   สิ่งที่เห็นกับตา ทำให้ผมต้องปิดปากตัวเองไว้
 
 
ไอ้โง่นั่นร้องโหยหวนมีหนวดปลาหมึกสีม่วงๆดำ โผล่จากวงแหวนเวทย์ใต้เท้า แล้วลากไอ้โง่ผู้กล้าลงไปในปากที่มีเขี้ยวคมขาวๆ  ร่างของผู้กล้าถูกกัดกิน กร้วม...กร้วม .....  
 
อืม...ปลาหมึกมันมี ทั้งฟันทั้งเขี้ยวด้วยหรือนี่  ผมเพิ่งรู้ สงสัยตอนตายแล้วพ่อค้าที่เอามาขายคงถอนเขี้ยวมันก่อนแน่ๆ
 
เจ้ามี่ยังโดดดึ๋งๆไปมา ตอนที่วงเวทย์นั่นสูบไอ้โง่ลงไปกินเรียบร้อยหมดแล้ว   ป่านนี้คงไปเกิดใหม่เป็นดาวพระศุกร์ไปละ    หรือว่าดาวพระเสาร์ดีกว่าท่าทางจะไม่ค่อยน้ำเน่าเท่า 555+
 
 
โอเค นอกเรื่องไปนาน สรุปแล้วข่าวลือก็ลือไปทั่ว มีไอ้บ้าอีกสี่ห้าคนมาลองของ  แถมมีข่าวลือแปลกๆว่า ผมน่ะ ซ่อนเควสลับเอาไว้  ถ้าฆ่าได้ ต้องมี อะไรแจ่มๆแน่นอน  
 
อืม ...ก็แจ่มมาก  แครอท 20หัว.....นี่คือของรางวัลเควสฆ่ากระต่ายของผม 
 
อย่าว่างั้นงี้เลยนะก็ผมน่ะไม่ค่อยมีตัง ....  เอ่อ ถึงมีต้องเอาไว้ใช้อัพเกรด  แค่ก... ใช้เพื่อดำรงชีวิตเท่านั้นล่ะ เพราะงั้นไม่มีหรอก  ไอ้ที่จะคิดซื้อ เตียงใหม่ เก็บตังทำบ้านสองชั้น  รึเอาไปศัลยกรรม ไม่มี๊ไม่มี อยู่ในหัว.....
 
 
แต่วันนี้มีเรื่องน่าแปลกใจล่ะ
 
 
ผู้กล้าที่เห็นชัดว่าอาชีพนักเต้น เดินมาทักทายผมที่หน้าบ้านเหมือนกันคนอื่นๆ  
 
แต่น่าแปลกมากเลย เธอไม่สนใจเรื่องเควสอะไรสักอย่าง   ดูเะอจะพยายาม'พูดคุย'กับผม 
 
สวัสดี  เป็นไงบ้าง
วันนี้อากาศดีนะ
ต้องไปปลูกผักอีกแล้ว  
อยากทานเนื้อบ้าง
กระต่ายอยู่ในสวน
ช่วยไปปราบจอมมารที
ฯลฯ
 
ผมพยายามตอบไปเรื่อยๆ  แต่ดูเธอจะสนุกเพราะเธอยังชวนผมคุย เสียจนพลบค่ำ และผมก็ไม่เบื่อที่จะคุยกับเธอ 
 
อันนี้โทษผมไม่ได้นะ  ก็แหม คุณลองคิดดูสิมีสาวสวย หุ่นน่าฟัดน่ากอด ใบหน้าจิ้มลิ้ม ตาโต ผมยาว และ....เสื้อผ้าน้อยชิ้น  แฮ่ม.....
 
 
เวลาเธอเดินมาอยุ่ใกล้ๆมีกลิ่นน้ำหอมน่าดม เวลาขยับตัว หน้าอกก็เด้......  เอิ่ม  แค่ก...  เอาเป็นว่า ผมหลงเธอก็ได้   มันก็แค่ประสาชายหนุ่มทั่วไปน่า...   เธอกลับไปแล้ว  และคงไม่มาอีกหรอก.... 
 
 
วันที่ 22 เดือนแมว 
 
เธอกลับมาอีกแล้ว กับเพื่อนๆกลุ่มใหญ่ ดูเหมือนจะเป็นกลุ่มที่มี นักดาบ นักเวทย์ นักบวชครบ แบบฟลูออพชั่นแถมคนที่เหมือนนักดาบที่เป็นผู้หญิงอีกคนในกลุ่ม ท่าทางห้าวๆด้วย แม้จะตัวเล็กแต่ดาบเธอใหญ่มาก  ผมงี้แอบสั่นกลัว ดาบพี่บิ้กนั้นจะหลุดมาผ่ากลางรั้วบ้านเบาๆตอนพวกเขาเดินมารับเควส  แต่มีปัญญา แบกมาได้  คงมีปัญญาแบกมันเดินต่อล่ะ  หวังว่า ....
 
แว่บนึง  นักดาบหญิงคนนั้นมองผมแล้วยิ้มให้   ...มันไม่ใช้ยิ้มอย่างใจดี หรืออัธย่าศัยดี  แต่มันทำ ผมขนลุก  ไม่ใช่ว่าเธอน่าเกลียดอะไรนะ  แต่ เฮ้! มนไม่ใช้รอยยิ้มจากสาวน้อยแน่นอน ฟังธงได้เลย 
 
 
ผมเรียงลำดับส่งเควสให้ผุ้กล้าทีละคน พลางแอบเหล่มองชายหนุ่มคนอื่นในทีมแบบจิกตานิดๆพอเปนพิเศษ 
 
 
นั่นๆๆๆ   ไอ้นักเวทย์นั่นทำท่าหื่นใส่เธอด้วย  ชิ...   พ่ออิจฉานะเว้ย  นั่น  อย่ามองนมแบบเปิดเผยขนาดนั้นดิว้าาาา   ของแบบนี้ต้องแอบมองถึงจะเร้าใจกว่า  
 
 
จนแล้วจนรอด เธอก็ยังไม่ยอมรับเควสผมสักทีร้อนจน ทั้งกลุ่มทิ้งเธอเอาไว้  (นักดาบหญิงบอกว่า ไม่มีประโยชน์หรอก  นี่มันแค่ชาวบ้าน   ผมได้ยินนะ เชอะ  ขอให้จอมมารแกล้งให้ตาย แล้วยึดดาบพี่บิ๊กหล่อนไปเลย!)
 
 
สุดท้ายก็เหลือแค่เธอกับผม  เธอพยายามพูดคุยกับผม แล้วเดินไปรอบๆบ้าน ดูแปลงผักอย่างตั้งอกตั้งใจ  ดูน้องเจี้ยบ ทั้งหลาย ดูเจ้ามี่  ท่าทางสนอกสนใจมาก  พอเห็นผมเธอก็ส่งยิ้มให้ แล้วกลับมานั่งคุย
 
 
ผมสงสารที่เธอเมื่อยจนต้องนั่งกับดินเปื้อนชุดเลยเชิญเธอเข้าบ้าน   ดูเธอจะดีใจ พอเข้ามาในบ้านก็ ลงไปนั่งบนเก้าอี้เดินรอบห้องรับแขกของผมที่ใช้เป็นที่กินข้าวไปในตัว   ก่อนจะหันมาชวนผมนั่งคุย
 
ไม่เคยดีใจที่บ้านตัวเองทั้งเล็กทั้งแคบเท่าตอนนี้เลย  แหม คุณเอ้ย...  ผมนี่แทบจะนั่งเบียดๆกับเธอ  ขยับตรงนั้น  ตรงนี้ ให้โฉบๆ โอบๆ แอบมองคัพ ดี ...แค่ก...   เอาเป็นว่าเราใกล้ชิดกันมากกกมากกกกกกกกก
 
 
ผมคิดว่าผมชอบเธอล่ะ.....  เธอไม่เหมือนผุ้กล้าคนอื่นๆเลย  แน่นอนล่ะเธอเปนสาวน้อยน่ารัก พิทักษ์ความยุติธรรม   (สโลแกนคุ้นๆ)
 
 
เย็นวันนั้นกลุ่มของเธอกลับมา ดูเหมือนจะยังไม่พร้อมที่จะเข้าไปในปราสาท เพราะคนไม่ครบ (รึจริงๆคืออาจจะป๊อดเลยไปไม่รอด)
 
เธอถอนหายใจแล้วลาผม ก่อนจะกลับไปเตรียมตัวกับกลุ่มของเธอ
 
คืนนั้นผมแอบนอนฝันดี เหมือนจะมีกลิ่นหอมๆของเธอในบ้าน ....    ผมไม่ได้โรคจิตนะ  แค่เอาเบาะรองเก้าอี้ที่เธอนั่งมาดมๆนิดหน่อยเอง   แต่มันหอมจริงๆสาบานได้
 
 
แค่คิดว่าพรุ่งนี้ผมจะเจอเธออีก  ผมก็ยิ้มออกมาแล้ว
 
 
วันที่ 23 เดือนแมว 
 
 
วันนี้นักดาบหญิงเข้ามาหาผมก่อน  ดูเธอจะไม่ค่อยสบายใจ  
 
'ชาวบ้านA  ทำไมไม่ให้เควสกับ นักเต้นล่ะ' เธอพึมพำสงสัย ก่อนจะไปนั่งแอบอยู่ข้างกองฟืนหลังบ้าน ตอนที่เธอมาหาผม  
 
เหมือนจะเล่นซ่อนแอบ  ไปเล่นตรงนู้นนนป่ะ  เกะกะการทำงานจีจี 
 
 
แต่ยังไม่ทันบ่นอะไร  แขกที่เกือบจะประจำของผมก็มา พร้อมรอยยิ้มสดใสเหมือนนางฟ้าาา  
 
ผมยิ้มต้อนรับเธอ เชิญชวนให้เธอเข้าไปในบ้าน  บอกให้เธอรอสักครู่ แล้วผมก็รีบจัดการไปรดน้ำแปลงแครอท ให้อาหารน้องเจี้ยบและเอาแครอทกับหญ้ายัดปากเจ้ามี่ไว้ก่อนที่มันจะไปรื้อแปลงผักที่กำลังโต
 
พอผมกลับมา เธอยืนคุยกับนักดาบหน้าบ้าน เหมือนจะมีเรื่องทะเลาะอะไรกัน 
 
เธอทำหน้าตาหงุดหงิดก่อนจะเดินมาหาผมแล้วร้องของเควส  ผมแอบฉุนนักดาบคนนั้นมา ทำไมต้องให้เธอไม่พอใจด้วยล่ะ  (ยัยเตี้ยเอ้ย  ขอให้สะดุดล้มแล้วดาบปักหัว)  
 
สุดท้ายพวกเขาก็ไป...ผมมองส่งเธอจนลับสายตา  
 
พอเข้าไปในบ้านก็รุ้สึก เหมือนอะไรแปลกไป  ผมเดินไปเปิดตุ้ หยิบ กล่องโลหะที่แอบซ่อนไว้ในนั้นออกมาเปิดดู
 
 
...  ของที่ควรอยู่ มันไม่อยู่เสียแล้ว.....
 
 
 
วันที่ 24 เดือนแมว 
 
 
 
ผมปลูกผักแบบเซงกะตายมาก   เบื่อ  เซง นอย  ไม่อยากทำอะไรสักอย่าง  แม้แต่เจ้ามี่ จะมาแทะชายเสื้อเพราะลืมให้อาหารมัน จะเลือดผมลดทีละ2 ผมก็ไม่สน
 
'ใจคอจะตายเพราะโดนกระต่ายแทะจริงๆหรอเนี่ย'  มีเสียงทักจากหน้าบ้าน นักดาบหญิงเมื่อวานนี่เอง ผมมองแล้วเดาะลิ้นใส่ ก่อนจะหันไปเอาส้อมแทงดินฉึกฉึก
 
 
'ท่าทางแบบนี้ ไม่เอานี่ละใช่ป้ะ'  
 
ผมเหล่ตาไปมองตอนได้ยินเสียงกุ้งกิ้ง  เฮ้ยยย อิแม่!!นั่นถุงเงินเก็บของผมจริงๆด้วย  ผมทิ้งทุกอย่าง รีบพรวดไปคว้าเอาไว้
 
 
 
'แน่ะ  ทีงี้รีบมาเลยน้า  ขี้งกอย่างที่เล่าจริงด้วย' นักดาบหญิง ดึงถุงเงินพ้นมือผมก่อนจะคว้ามาทัน 'จุ๊ๆ   มันต้องมีของแลกกันสิ ชาวบ้านA เลเวล1'
 
 
 
ผมขมวดคิ้วหนัก ทำไมเธอพูดเหมือนรู้จักผมดี ปกติแล้วผู้กล้าทั่วไป  ไม่มีหรอกทีาจะเอาเงินมาคืน
 
 
 
'น่าๆอย่าทำหน้างั้นสิ   ไม่บอกใครหรอกว่า โดนสาวปลอกลอกคราบ จนหมดตัว  อุ้บ 5555     ว่าแล้วขำดีจริง'
 
ผมบูดใส่ นี่จะเอาตังมาคืนรึจะมาเย้ยกันแน่ ผมสะบัดตึดเดินหนี  เรื่องอะไรให้ยัยถึกมายืนล้อ ผม...ถึงจะอ่อนแอ แต่ไม่เคะนะครัชชชช
 
ตุ้บ !
 
ถุงเงินถูกโยนมาให้ผม พร้อมกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ที่ผมคุ้นมาก กับท่าทางแบบนี้ มันเหมือนตัวอะไรกลมๆ
 
 
'นี่  ครบทุกเหรียญรับรอง....' เธอบ่นใส่เบาๆตอนผมนับเหรียญในถุง ทีละเหรียญแบบช้าๆ จนเธอทนไม่ไหว เอาเหรีญญมาเทแยกกองให้ทีละกองนับ  
 
'อยุ่คนเดียวทำอะไรไม่ได้ อย่างที่จอมมารว่าจริงๆ  น่าสงสารพอๆกับน่าขำ'
 
หือ????????    ผมทำหน้าเงิบ
 
'ตลกจริง   เอาเป็นว่าคราวหน้าอย่าพาสาวๆเข้าบ้านอีกล่ะ  อ้ะ! จอมมารฝากบอกมาว่า คราวหน้า ถ้ามีอีกไม่ล้างแค้นให้แล้วนะ  ปล่อยให้ซวยรับเคราะห์ร้องไห้แงๆไปเอง'
 
 
หือว่าอะไรนะ  ล้างแค้นหรอ ใครล้างแค้นอะไรนะ 
 
 
' ไปล่ะ เดี๋ยวสามีจะรอนาน  บัย' นักดาบหญิงกลับไปแล้ว สมองผมประมวลผลอะไรแบบตื้อๆช้าๆ  
 
 
เงิน โดนเอาไป  >  ก๊วนผู้กล้า  >ได้คืนมา >จอมมาร /นักดาบ ........ โอ้ยงง 
 
 
ผมยืนคิดนานมากจนเจ้ามี่กระโดดทับเลือดลดครึ่งหลอดเลยเลิกคิดวิ่งเข้าบ้านถวายอาหารใส่มันก่อนจะมานั่งทำท่า แบบรูปปั้นนักคิดหน้าบ้าน 
 
'ถ้าปวดอึก็ไปอึสิกี้~'  
 
กีกี้เพื่อนรักที่ว่างงานมาทักทายผมอะเกน  น่าสงสัยจริงๆทำไมมันยังไม่โดนไล่ออก วันๆออกมาเดินแรด เอ้ยเดินเล่นได้ขนาดนี้
 
นี่ผมกำลังใช้ความคิดอยุ่น่า
 
 
'คิดมากไปไม่ดีนะ  อ่ะจริงสิมีเรื่องมาโม้ล่ะ  เมื่อวานนี้น้า  จอมมารเกณฑ์พวกกีกี้ทั้งปราสาทมา รุมตีก๊วนผุ้กล้าล่ะ   แหม  ปกติแล้ว ท่านไม่ค่อยให้แตะก๊วนที่มากับภรรยาเลยน้า  ปล่อยให้เช้าถึงห้องบอสแล้วค่อยปราบเก็บของจากผุ้กล้าทีเดียว  แต่เมื่อวานเหมือนก้วนนี้ทำอะไรให้ไม่พอใจสักอย่างนี่ล่ะ   พวกเราเลยได้ใช้ท่าไม้ตายก้นหีบรุม  แหมดีใจจรุงในที่สุดก้ได้ใช้ค้อนทุบผุ้กล้าจริงๆสักที ปกติต้องตีเฉียด  นี่นะ คนที่โดนทุบน่ะ หัวเบะไส้ไหล.......'
 
กีกี้ เดี๋ยวก่อนนะ  เอาใหม่ ก๊วนผุ้กล้าเมื่อวานมีนักเต้นสวยๆมั้ย
 
 
'สวยหรอ ก็มีนะ คนนั้นโดนหนักเลยจอมมารบอกว่าอย่าเล่นให้ตายไว  กี้~
 
ผมหน้าซีดลงแล้วถามอ้อมแอ้ม   
 
เมียจอมมารนี่ เป็นนักดาบ ถือดาบอันโตใช้ป่ะ
 
 
'ถูกต้องนะคร้าบบบบ'
 
 
ผมเข้าใจทั้งหมดแล้วครับ  ตอนนี้มาเขียนจดหมายขอบคุณส่งให้ เมียจอมมาผมร่ายยาวสี่หน้ากระดาษก่อนจะพับใส่ซองมัดติดกับแครอทตากแห่งแปดหัว ให้กีกี้ไปส่ง
 
 
 
วันที่ 25 เดือนแมว 
 
กีีกี้ แว่บมาแต่เช้า  คราวนี้ไม่ได้อู้เพราะมีจดหมายมาส่ง ในจดหมายมีกระดาษที่เขียนตัวโตๆว่า
 
 
'ขอบคุณข้าสิเว้ยยยยยย แล้ว ข้าไม่บอกใครหรอกว่าเจ้าอกหักรักคุด
 
 
ปล.คราวหน้า อย่าให้ใครเข้าบ้านง่ายๆสิฟระ  ข้ายังไม่เคยได้เข้าเลย ไอ้บ้า สมองแครอท!!'
 
 
 
ผมเขียนตอบกลับไปพร้อมกีกี้ที่รับหน้าที่บุรุษไปรษณีย์ชั่วคราว
 
 
'บ้านผมไม่ใช่สวน  ไม่ให้เข้าเฟ้ย!!!'
 
 
 
ฉบับต่อมา
 
'ก็จะเข้า  เลือกเอาจะให้เข้าดีๆรึจะให้เสกผนังปลิว'
 
 
 
 
'ประตูบ้านมี หัดเคาะสิเฟ้ย  
 
ปล.  แยกประตูกับหน้าต่างออกใช่มั้ย ไอ้กลมป้อก'
 
 
 
ฉบับนี้กีกี้วิ่งกลับมาแล้วเริ่มหอบเบาๆ
 
 
'อะไรคือกลมป้อกห้ะ!  ปั้ดส่งแครอทยักษ์ไปแดนซ์หน้าบ้าน   เออ แล้วมาเปิดประตูให้ด้วยล่ะ   ไม่งั้นเจอดี 
 
 
ปล.ข้าให้กีกี้เอาป้ายหน้าบ้านเข้าไปทำใหม่แล้วหวังว่าจะชอบ'
 
 
 
'ไอ้คุณจอมมาร
 
กรุณาเอาป้ายกลับไปด้วย    แล้วเอาป้ายเก่าที่เขียนว่าชาวบ้าน A เลเวล1 มาก็พอ
 
 
ปล.ไม่ต้องมาเติมต่อท้ายว่า ชาวบ้านอกหักขึ้นคานโดนสาวทิ้ง  นะเว้ย'
 
 
 
รอบนนี้กีกี้วิ่งมาพร้อมทำหน้าซีดๆ
 
'อ่ะเสียใจด้วยป้ายเก่าข้าเผาทิ้งแล้ว และป้ายนั้นเขียนเ้วยหมึกลงอาคมลบไม่ได้ล่ะ  แบร่'
 
 
 
 
ยังไม่ทันที่ผมจะส่งจดหมายกลับกีกี้ก้วิ่งหนีกลับไปแล้ว ผมมองป้ายอันใหม่สีทองระยิบระยับหน้าบ้าน ที่ส่งอแสงวิบวับ เชื้อเชิญคนมาอ่าน 
 
 
เย็นวันนั้นผมหาไม้เลื้อยมาปลูกใต้ป้าย รดน้ำใส่ปุ๋ยเร่งโต   
 
 
ผู้กล้าทั้งหลายครับ  รอไม้เลื้อยผมโตบังป้ายให้หมดก่อน ค่อยมารับเควสปราบจอมมารนะครับ  ผมค่อดอาย.....
 
 
 

Devil next door ! แครอทกับกระต่าย

posted on 17 Apr 2015 22:43 by iolite-s in DND
วันที่ 14  เดือน  แมว
 
 
 
........ผมไม่ค่อยอยากเขียนอะไรเลย  
 
 
ทุกอย่างมันว่างเปล่าไปเสียเฉยๆ  ขณะที่นั่งเขียนตอนนี้ผมก็น้ำตาไหลแบบโง่ๆ  โง่ที่ยังร้องไม่หยุด  ทั้งๆที่ เหตุผลมันงี่เง่ามากๆ(ไม้ยมกอีก20ตัว)
 
 
 
เจ้าแครอทเต้นได้ มันตายแล้ว.....
 
 
แรกยอมรับว่าผมกลัวมาก  แครอทบ้าอะไรเต้นได้  มีแขนมาขาพร้อม  วันแรกที่มันโผล่มา ผมจับมันโยนใส่ในคอก ตอกรั้วล้อมมันไม่ให้เข้าบ้านได้  กลางคืนผมนอนหวาดผวาว่าแครอท มันจะมาแดนซ์ข้างหัวผม  
 
 
แต่หลายคืนผ่านไป ... ก็ไม่มีอะไร ....
 
ทุกอย่างสุขสงบ  แต่พอเข้าวันที่สาม ผมสังเกตว่า แครอทเต้นได้ มันเริ่มเหี่ยวลง  ....  ผมเลยรดน้ำไปสักหน่อย  มันทำท่าสดชื่นแล้ว เริ่มเต้นให้ผมดูใหม่   
 
 
หึ  ผมแค่ขี้เกียจยกถังน้ำหนักๆตอนขากลับหรอกน่า  ไม่ได้ รู้สึกดี  ขอย่้ำว่า ไม่-ได้-เริ่ม-เอ็น-ดู-มัน!
 
วันที่ 4... วันที่ 5...   ผมก็ทำตัวตามปกตินั่นล่ะปลุกแครอท ที่ตอนนี้เหลืออีกแค่ 199,900 ต้น  แต่ผมสังเกตว่า เจ้าแครอทเต้นนั่น เริ่มเต้นช้าลงๆ จนกระทั้งวันนี้  แครอทเต้นได้ของผม มันไม่ขยับอีกแล้ว  ในคอกของมัน มีแต่ร่างแครอทนอนนิ่งสงบ....
 
ผมอุ้มมันขึ้นช้าๆถอนหายใจแล้วน้ำตาไหลหยดลงแหมะๆตอน ฝังมันลงดิน ผมให้เขาหลับใกล้ต้นแอ๊บเปิ้ล พวกเจี้ยบจะได้ไม่ไปคุ้ย  
 
ผมก็ไม่ได้ เอ็นดูมัน...มันเป็นแครอทประหลาดสิ้นดี .....  ใครจะบ้ารักมันลง ...
 
 
ผมเดินไปรื้อคอกที่กั้นเอาไว้  ความรู้สึกแปลกๆยัง โจมตีผมไม่หยุด .... ผม-ไม่-ได้-เหงา 
 
 
...
...
...
(หน้ากระดาษถูกขีดฆ่าหลายบรรทัด)
...
...
...
 
โอเค พอแล้ว ! ไม่ชอบเลย!ความรู้สึกแบบนี้  แครอทนั่นจะเป็นยังไงก็ช่างหัวมัน  ไม่สน!  จะไม่มี เพลงอะไรดังแว่วๆตอนทำงานก็ช่าง  ผมไปปลูกผักทำสวน เลี้ยงน้องเจี้ยบก็ได้ 
 
 
ไม่เหงาเฟ้ย!
 
 
"เป็นอะไรป่ะเนี่ย  ทำงานไปร้องไห้ไป  บ้าแล้วเรอะชาวบ้านA"   เจ้าตัวกลมป้อกทะลุรั้วหักๆที่เดิมมาหา  ตอนแรกเหมือนจะมาเบ่งใส่ แต่พอเห็นหน้าผมแล้ว เจ้ากลมป้อกนั่นก็ทัก 
 
 
"เป็นราย ท้องเสีย ? expลด? หรือโดนน้องเจี้ยบหักอกมา  อย่างว่าน้า~หน้าแบบนาย สาวไหนเก๊าะคงไม่มี"
 
อยากพูดไรพูดเลย ผมเมินใส่เต็มๆ  จอมมาร ยังก่อกวนไม่เลิก ทั้งแกล้งให้ผมสะดุดหินล้มบ้างล่ะ จู่ๆส้อมในมือผมกลายเป็นงูมั่งล่ะ  (ผมเอางูปาใส่หน้ามันซะเลย) ไม่ก็เสกหมวกผมไปติดบนต้นแอ๊บเปิ้ล 
 
 
 
วันนี้ผมไม่มีอารมณ์จะต่อล้อต่อเถียงด้วย .... 
 
 
 
จอมมารคงเริ่มเบื่อเขาเดินไปที่ข้างต้นแอ๊บเปิ้ลแล้วมองสิ่งที่อยู่ใกล้ต้นไม้ตรงนั้น   
 
 
"ตายแล้วหรอ"  จอมมารเดินกลมกลับมาถามแต่ผมไม่ได้ตอบอะไร  ยังคงปลูกแครอทลงไป คราวนี้ปลูกทั้งสองแปลง   ผมก็ไม่ได้อยากทำนะ  แต่ถ้าทำงานนั่นนี่โน่นให้เหนื่อยๆไปซะ ผมจะได้ไม่คิดอะไรมาก...
 
 
พอหันมาอีกที จอมมารก็ไม่อยู่แล้ว
 
 
 
วันที่ 15 เดือนแมว 
 
 
จู่ๆก็มีก้อนขนหล่นปุ้บ ลงบนพุงของผม  
 
ไอ้...  คนหลับอยุ่ดีๆแล้วก็มีอะไรพุ่งใส่ท้องจนจุกนี่ คุณเข้าใจอารมณ์กันมั้ย  อยากจะด่าบิดาคนทำจริงๆ แต่พอลืมตาขึ้นมาผมก็เจอกับ... กับ.....
 
 
 
ตาสีน้ำตาลอมดำใสแจ๋ว และขนสีคาราเมลฟูๆ ขนาดตัวเท่าสองฝ่ามือ
 
 
 
บ้าเอ้ยยย... กระต่ายอะไรน่ารักขนาดนี้....  แล้วมันยังเลเวลตั้ง 5  มิน่า  เลือดผมลดไปเกือบครึ่งหลอด ดีนะ ที่ ชาวบ้านแบบผมนี่ เลือดเยอะไม่งั้น ตายคาเตียงไปนานแล้ว  
 
ว่าแต่ กระต่ายเวล5 นี่ร่วงมาจากไหนกัน  พอผมรีบไปยัดอาหารเฃ้า (ที่มีไข่ดาวแครอทต้มและขนมปังรสแครอท) เจ้าขนฟูยังนั่งนิ่งๆบนเตียงผม ท่าทางจะติดใจ  หึ  แน่นอนล่ะนี่ฟูกอย่างดี ราคาตั้ง 785 gเลยนะ  
 
ผมอุ้มมันขึ้นมาพิจารณา  อ่ะปลอกคอบ่งบอกว่าเป็นสัตว์เลี้ยง ผมลองจับหมุนๆดู  ปลอกคอรูปแครอท (อันนี้ รสนิยมเจ้าของแย่มากอ่ะ)  ไม่มีชื่อเจ้าของ น่าแปลกนะ  สัตว์เลี้ยงมันคงไม่เดินไปเองสเปะสะปะหรอก แม้ว่ามันจะมีขาให้เดิน... 
 
 
ยกเว้นแต่ว่าเจ้าของตายแล้ว  ผมเริ่มคิดชั่วนิดหน่อย  คือ มันน่ารักอ่ะ  ขนฟูๆปุยๆ ตาใสใส   
 
 
อุบอิบไว้คงไม่เปนไรเนอะ.... 
 
 
 
"นั่นแน่! เหนคน ยึดตุ่ยยย"   พ่อมดโผล่หน้ามาตรงหน้าต่างห้องนอนผม แล้วยิ้มเผล่  ....   โห้ยย อย่าให้บ้านผมมีสองชั้นบ้านเถอะ   เห็นหน้าต่างห้องนอนผมเป็นอะไรกันห้ะ!
 
 
เปล่าสักหน่อย....  ผมเถียงถึงแม้ส่วนนึงในใจจะคติดก็เถอะ แต่ ใครจะไปยอมรับฟร้า...
 
 
"เราเอามาให้แหละ  นายจะได้ หยดใย ย่าเยิง"  ผมมองดูพ่อหมดทำท่า 'หยดใย ย่าเยิง' ใส่แล้วอยากจะร้อง  ใครก้ได้บอกทีว่านี่ไม่ใช่ อดีตผู้กล้าและไม่ใช่ที่ปรึกษาจอมมาร   
 
 
ปราสาทจอมมารมีแต่พวกไม่เต็ม....ก็ล้น.....
 
 
"จริงๆจอมมารแนะนำให้เราไปจับมาล่าา   ชอบมั้ย"   พ่อมดเกาะหน้าต่างยิ้มใส่  (ผมลงความเห็นว่ามันยิ้มปญอ.มาก  แต่ก็ไม่ได้น่ารังเกียจอ่ะนะ)
 
 
ผมพยักหน้าตอบ แล้ว พ่อมดก็ กระโดดข้ามหน้าต่าง เดินเอาเท้าเปื้อนดินย่ำเข้ามาในห้องนอนของผมที่อ้าปากค้าง  
 
"อ่ะนี่น้า เดี๋ยวเราจะใส่ชื่อ ชาวบ้านAเป็นเจ้าของล่า  ดีจริง  ต่อไปนีอยู่กันดีๆน้า" พ่อมดเอามือลูบหัวกระต่ายที่ปลอกคอแครอทส่งแสงสีขาววูบหนึ่งเบาๆแล้วมาลูบหัวผมต่อ  
 
 
"อ่ะเสร็จงานแว้วว  ไปแว้วน้า มีนัดกะกีกี้ล่า ให้แฟนรอนานม่ายดี  อย่าลืมยิ้มเยอะๆ จะได้  ย่าเยิง..."  พูดจบแล้ว เขาก็กระโดดออกไปทางหน้าต่างเดิม  เหลือทิ้งไว้แค่รอยเท้าที่เดินรอบห้อง  กับตัวผมที่น้ำตาจะไหลขอเก้าอี้หน่อยนะครัช.... 
 
 
 
ผมตั้งชื่อกระต่ายว่า มี่
 
จริงๆคือ มันเอาแต่ร้องมี่ มี่ มี่   ลองใส่ชื่ออื่น แบบแอนนา จูเลียต คิตตี้ ตุ่ยน้อย ตุ่ยคนดี  กระต่ายย่าง ... อะไร มันก็ร้องไม่พอใจแถมจะถีบผมอีก  เพราะงั้นเลยตามเลยว่าชื่อ มี่ ก็แล้วกัน   
 
 
 
โอเค  เจ้ามี่น้อย เป็นสมาชิกใหม่ของบ้าน ผมดูกระต่ายโดดไปรอบๆสวนอย่างสบายใจ  มี่น้อยเข้ากับ พวกเจี้ยบกับแม่ไก่ดี  แถมไม่ยุ่งอะไรกับแปลงผัก   แล้วมันสบายมากที่จะมี่ช่วยทานหญ้าที่รกๆในสวน  .... 
 
คะแนนพ่อมดในใจของผมดีขึ้นนิดหน่อย  หลังจากที่ติดลบไปร้อยล้านเมื่อตอนชาแครอทนั่น  ไม่ต้องห่วง ส่วนตะแนนจอมมาร ผมติดลบไปพันล้านแล้ว  ไม่มีทางจะดีหรอก  เหอะ !
 
 
พูดถึงก็มาพอดี   อะไรจะตายยากขนาดนั้น  
 
 
 
ร่างกลมป้อกวันนี้เดินส่ายพุงมาแต่ไกล เหมือนจะเชิดกว่าเก่าอีก  ผมนี่คันเท้ายิกๆ อยากเดาะลูกบอล 
 
"นี่...   กระต่าย"
 
ผมกอดอกเลิกคิ้วเป็นเชิงว่าทำไมล่ะ  
 
 
"พ่อมดเลือกอย่างดีเลยนะ ตอนแรกข้าคิดว่าจะให้แครอทยักษ์ซักหัว เอาไว้ให้มันแดนซ์เล่นๆหน้าบ้านเจ้า"
 
 
เอากลับไปเลย ..แครอทประหลาดแบบนั้น เอาไปตั้งหน้าปราสาทเหอะ  ....  ไหนพ่อมดบอกว่า เจ้ากลมป้อกนี่เลือกไงล่ะ 
 
 
"ชอบแครอทข้าใช่ไหมล่ะ สารภาพมาดิว่าเหงา ชอบมันร้องเพลงใช่ม้า ไว้ว่างๆ ข้าจะลองสาปแอปเปิ้ลเจ้าดู"  ไม่พูดเปล่า ยังทำท่าขยับไปใกล้ต้นแอ๊บเปิ้ลอีก ผม วิ่งไปจับมือมือจอมารเอาไว้ทันที 
 
 
ไม่ได้เหงา แล้วไม่ต้องมาเสกอะไรบ้าๆอีกนะ.....   
 
 
"เออๆ ไม่เหงาก็ไม่เหงา" จอมมารเขย่งมาดึงหัวผมผมลงไป เอามือตีแปะๆๆ แล้วปล่อย  หัวยุ่งหมด  นิสัยไม่ดีจริงๆด้วย  
 
"หน้าตาดูไม่ได้ หังยุ่งยิ่งดูไม่ได้ ฮ่าๆๆๆ  สมควรเป็นชาวบ้านA จริงๆ"
 
อย่าให้พ่อมีตังไปศัลยกรรมเถอะ จะบินไปเฉพาะหน้าเอาให้หล่อกว่าแกเลย  ไอ้กลมป้อก  นิ้วกลางในมือผมนี่สั่นไปหมด ฮึ่มมมม
 
"ว่าแล้ว วันนี้ไปล่ะ"  
 
 
ผมเลิกคิ้ว  ทำไมวันนี้ยอมถอยง่ายๆ ผมมองร่างกลมๆนั่นเดินออกนอกเขตรั้วบ้าน จู่ๆจอมมารก็หันกลับมาตะโกนบอกสิ่งที่ทำเอาผมตาโต
 
 
"ลืมบอกไป  เจ้ากระต่ายน่ะ  ชอบกินแครอททเป็นที่สุดเลย แถมพ่อมดน่ะ ให้มันกินยาว +agi str vit  ครบเลย   เพราะงั้น  แครอทในแปลงเจ้าน่ะ...เหอๆๆๆ "
 
 
ผมหันขวับกลับไปมองแปลงแครอทที่กำลังจะเก็บเกี่ยวได้แล้ว   ภาพตรงหน้าคือแปลงแครอทกว่าค่อน มีแต่หลุมเปล่าๆไม่มีแครอท ส่วน มี่น้อย ปากของมันกำลังแทะแครอทอย่างเอาเป็นเอาตาย ก่อนจะเรอเอิ้กออกมา  
 
 
ว้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
 
 
"อ๊ะ   ถ้าจะทำร้ายกระต่าย พ่อมดร่ายคำสาปไว้  นายจะxxxx และ ooooooo  ไปสามวันเจ็ดวัน  ฮ่าๆๆๆ   ไปแระ  ขอให้สนุกกับการเก็บเลเวลน้า  ชาวบ้านA เล-เวล -หนึ่ง!!"
 
 
 
สนุกบ้านพร่องงงงงงงง    ผมโหยหวนดังสนั่น คลอกับเสียงหัวเราะอย่างสะใจของจอมมาร
 
 
 
เย็นวันนั้น ผู้กล้าที่จะมารับเควสปราบจอมมารต่างก็สงสัย   เพราะนอกเหนือจากเควสปราบจอมมารแล้ว  ยังมีเควสฆ่ากระต่ายในสวนบ้าน ชาวบ้านAมาด้วย 
 
 
 

edit @ 18 Apr 2015 17:17:05 by || iolite ||

edit @ 18 Apr 2015 17:21:55 by || iolite ||