Devil next door ! ทะเลาะ

posted on 30 May 2015 16:10 by iolite-s in DND
วันที่ 5 เดือน แพนด้า 
 
 
ไอ้เจ้ากลมป้อกมันทำลายบ้านผมอีกแล้ว 
 
 
คราวนี้คงเบื่อรูตรงรั้วที่ทำไว้แล้ว  พ่อคุณพ่อมหาจำเริญ เล่นทะลุรูใหม่ตรงรั้ว แถมรูเก่ากับรูใหม่ ห่างกัน แค่ 5 ก้าว .... นี่แกจะขยับเท้าเบี่ยงมา 10 องศาเพื่ออะไร 
 
พอผมด่าเรื่องรั้วนี่ ว่าต้องปลูกต้นไม้ใหม่ แค่นั้นล่ะ ไอ้กลมป้อก ดีดนิ้ว เสกต้นไม้หนามขึ้นมาพันรอบรั้วบ้าน ตรงรูเก่า เหลือไว้แต่รูใหม่ แถมกำแพงสองด้านที่ไม่ติดถนน (บ้านผมอยุ่ตรงหัวมุม)  ขึ้นหนาทึบสูงกว่าหัวผมนี้ดดดเดียว  
 
ไอ้บ้าเอ้ย ....นี่มันบ้านชาวบ้านนะเห้ยไม่ใช่ กระต๊อบเจ้าหญิงนิทรา จะสูงไปเพื่อ แล้วแบบนี้ จะตากผ้าตรงไหนกัน  
 
ผมยังไม่ทันโวยวาย ไม้หนามก็เริ่มสะบัดตัวฟาดหนามไปรอบๆ  (เอ้ย นี่ขนาดไม่ได้นินทา นะนี่)
 
เจ้าเจี้ยบของผมวิ่งพล่านกันไปทั่วสวนน้อยๆ จนผมต้องรีบวิ่งหอบเอาบรรดาเจี้ยบที่เหลือเข้าไป ในเล้ากั้นของเจ้ามี่  (แต่มันไม่เคยจะจะอยุ่ในนั้น)  อ่ะซวยแล้วเจ้ามี่จะโดนหนามด้วยมั้ย 
 
 
 
ปรากฏว่า ...
 
กระต่ายบ้านผม มัน  Defขั้นเทพ  AGi ขั้นเซียน  เจ้ามี่ โดดหลบหนาม ซ้ายขวา ขึ้นลง กดปุ่มA B ออกท่า ไม้ตาย ตีลังกา ตลบอย่างสวยงาม  
 
 
นี่ผมเลี้ยงกระต่ายกังฟูรึเปล่า  ฮืออออ.....
 
 
 ดูสิ นายทำอะไรลงไป!!    ผมตะโกนสวนกับแส้หนามที่พลาดลงมา ขณะที่พยายามวิ่งไปหาเจ้ามี่น้อย 
 
 
 
"ฉัน...."   จอมมารพูดอะไรออกมาสักอย่างแต่พอดีว่า หนามมันพลาดลงข้างหูผมดังขวับ แถมลงพื้นเสียงดังโครม  คำพูดที่เหลือเลยกลบไปหมด 
 
 
ผมไม่สนว่านายจะแกล้งบ้าอะไรก็ได้ แต่นี้มันเกินไปนะ ไอ้บ้าเอ้ย!  นายจะตีผู้กล้าให้ตายก็ได้มันไม่เป็นไร   
 
 
ผมหอบหายใจ กระโดดคว้าเจ้ามี่ที่เกือบพลาดท่าโดนแส้หนามเข้ามากอด
 
 
แต่พวกเราตาย ทุกอย่างก็คือจบ  ไม่เข้าใจรึไง!
 
 
 
 
ผมเผลอตัวไปรอบ เลยโดนแส้หนามฟาดเข้าใส่บาดแขน แถมยังกระเด็นไปกระแทกกองฟืนที่ตัดไว้ข้างบ้าน แต่เจ้ามี่ในอ้อมกอดผมยังปลอดภัย  ผมโยนเจ้ามี่เข้าไปในบ้านผ่านหน้าต่าง ก่อนจะดันตัวเองลุกขึ้นมา 
 
 
 
ไอ้บ้า ไอ้กลมป้อก  เกลียดกันขนาดนี้ ฆ่ากันเลยดีกว่ามั้ย!!
 
 
 
ผมตะคอกถามจอมมารที่ เดินเข้ามาหาก่อนจะ รีบก้มหลบแส้หนามที่พุ่งตวัดมา 
 
 
พอเงยหน้ามาอีกที  จอมมารก็ไม่อยุ่ตรงนั้นแล้ว 
 
 
 
 
 
วันที่ 6 เดือนแพนด้า 
 
 
หลังจากที่ผมอดนอนมาเกือบทั้งคืนเพราะต้องหวาดผวากับไม้หนามที่ ฟาดนั่นฟาดนี่ ทั้งต้นแอ๊ปเปิ้ลเอย แปลงผักเอย  ตอนนี้สวนผมวินาศสันตะโรเรียบร้อย แม้แต่หลังคาบ้านที่มุงฟางหนาๆทับไว้ก็เริ่มมีรอยรั่ว
 
 
ผมเก็บเสื้อผ้าทั้งหมดใส่ในกระเป๋าแบบลวกๆ ไม่เหลืออารมณ์จะพับให้เรียบร้อย  พอเงยหน้ามาเจอกนระจกก็พอตัวเองในสภาพที่แย่เอามาๆ นอกจาก แพนด้าจะมาเกาะใต้ตาแล้ว นกก็มาทำรังบนหัวผมได้ที่
 
ผมเก็บกระเป๋าเสื้อผ้าลากไปกองหน้าบ้านก่อนที่จะเก็บอย่างอื่นต่อ  ขณะที่ยืนคิดว่าจะเอายังไงกับสัตว์เลี้ยงทั้งหมด กีกี้ก็วิ่งกระหืดกระหอบมา เขามองไปที่กระเป๋าของผมแล้วเบิกตาโต 
 
 
"ไม่ได้นะกี้~"  กีกี้ร้องเสียงหลง "อย่าไปนะ  นายคิดใหม่ก่อนนะนาย"  
 
ผมอยู่ในบ้านแบบนี้ไม่ได้หรอกนะ... 
 
 
"ไม่เอานะ   รอเดี๋ยวก่อน"  กีกี้พยายามอ้วนวอน ขอร้องให้ผมอย่าจากไป ทิ้งตัวลงคุกเข่าลากขาผมเอาไว้ ....
 
 
ผมจะไปลาออกจากตำแหน่งนี้ หาคนมาแทนเถอะ
 
 
"แล้วนายจะไปอยุ่ที่ไหนล่ะ บ้านไม่มี เงินน้อยนิดไม่ถึง1000G"
 
 
เดี๋ยวทำไมรุ้ว่าไม่ถึง1000G นายแอบดูกล่องเงินชั้นเรอะ 
 
 
"เปล่า  เอ้ย  อย่าไปเลยน้า  นายไม่อยู่พวกเราเหงาน้าาา"
 
 
ไว้จะมาเยี่ยม  เออจริงสิ  ฝากลาคนอื่นๆด้วย....    เช่น พ่อมด เมียจอมมาร ....ส่วนไอ้กลมป้อก ช่างมันเหอะ
 
 
กีีกี้พยายามแล้วพยายามอีก แต่ผมก็ยังยืนกรานคำเดิม  ไปๆมาๆ  ผมโดนกีกีี้ จับมัดลากมาล่ามโซ่ขังไว้ในคุกใต้ดินใต้ปราสาทจอมมาร ..... 
 
 
 
พร่อง!!!!!
 
นี่มันอะไรก๊านนนนนนนน  ....  
 
ไอ้กีกี้ ไอ้บ้า  ไหนว่าเราเป็นเพื่อนกัน  แล้วนี่อะไรจับมาขังไว้ในห้องขนาด 4*5 เมตร ผนังทาสีสว่างนวลตา พร้อมเตียงเดี่ยวปูที่นอนหนานุ่ม เครื่องปรับอากาศ พร้อมพัดลมระบายอากาศ  ห้องน้ำในตัว  มีชั้นหนังสือ และโซฟา เพิ่มเป็นมุมผ่อนคลาย  แม้จะไม่มีหน้าต่างสักบาน แต่ แสงสว่างในห้องพอเพียงไม่ทำให้รู้สึกอึดอัด  จะขัดตาก็แค่ประตูเหล็กกหนาทึบแบบค่อดพ่อค่อดแม่หนา (ผมลองทุบแล้วหนาอย่างกับเหล็กไหล)
 
 
ผมอยากจะร้องไห้ ทำแบบนี้ มันหยามผมชัดๆ   คุกบ้าอะไร อย่างกับโรงแรม  ทำแบบนี้ เสียสถาบันคุกมาก  เครื่องทรมานอยุ่ไหน !! อาหารแบบแย่ๆ ไม่ใช่ ข้าวฟูลคอร์สครบสามมื้อแบบนี้อยู่ไหน  !!  บอกขอโทษ บ้านหลังน้อยของผมเดี๋ยวนี้นะ ไอ้คุกบ้า  $!@#%@$#$@  
 
 
 
 
[หน้ากระดาษมีแต่รอยขีดเขียนอาละวาดไม่สามารถอ่านเป็นคำได้]
 
 
 
 
 
 
วันที่ 10 เดือนแพนด้า  
 
 
ผมเหนื่อย.....
 
 
ผมอยากกลับบ้าน ถึงบ้านผมไม่มีอะไรก็อยากกลับ  ....
 
 
ที่นี่ไม่มีใครพูดด้วย ไม่มีอะไรเลย  ผมได้ยินแค่เสียงของตัวเอง  แม้แต่เสียงพัดลมดูดอากาศก็ไม่มี ....
 
 
 
ผมรู้แล้วล่ะ  ที่นี่มันเป็นคุกจริงๆด้วย  ทรมานชะมัด.... 
 
 
 
"กี้~ ชาวบ้านA ๆ"   
 
 
อาจจะเป็นเสียงแว่ว แต่ผมรีบวิง่ไปที่ประตูเหล็กหนาทึบอันนั้นแล้วทุบรัวๆ   
 
 
"อ๋อ  ห้องนี้เอง  รอแปปนึงน้าาา  หากุญแจก่องง"
 
 
พอใบหน้าหล่อใสโผล่มาจากหลังประตูเหล็กหนาทึบนั้น ผมก็แทบจะร้องไห้ออกมา (เน้น ว่าแทบจะร้องนะครัช ผมไม่ได้ร้องไห้ โอเคนะ)
 
"อ้า...  ทำไมชาวบ้านAไม่ร่าเริงเลย  ให้พักผ่อนตั้งหลายวันแล้วน้า  อาหารไม่อร่อยหรอ ... "
 
กีกี้เดินมาลูบหัวผมแปะๆ
 
 
"ต้อง หยดใย๋ ย่าเยิง เอาไว้น้าา   ป่ะ  กลับบ้านกันเถอะ"  
 
 
จะปล่อยผมกลับบ้านแล้วหรอ  .... 
 
 
 
"อื้อ  จอมมารให้เราพากลับบ้านล่ะ   เฮ้! พวกเรา  พาชาวบ้านA กลับบ้านกัน  ...ไม่จิ  พาไปกินของอร่อยๆในโรงอาหารกีกี้กันก่อนดีกว่า"
 
 
ผมมอง'พวก'กีกี้ คนอื่นๆ  กับกีกี้ที่เป็นเพื่อนรักของผมอย่างแปลกๆ  
 
1. คือ ทุกคน มีสีหัวประหลาดมาก  อย่างกีกี้เพื่อนรักผมนี่หัวสีเขียว  แล้วก็มี กีกี้หัวแดง กีกี้หัวขาว กีกี้หัวเหลือง กีกี้หัวชมพู กับกีกี้หัวม่วง   นี่มันแก๊งกีกี้เรนเจอร์ใช่มั้ยยยย 
 
2.ทุกคนชื่อกีกี้   เวลาคุยทีเลย มึนมาก แต่แปลกพวกเขา ดันเจือกคุยกันรุ้เรื่อง  
 
"เดี๋ยวกีกี้ว่ากีกี้ จะให้ กีกี้พาชาวบ้านA ไปโรงอาหาร กีกี้ กับกีกี้ ไปขนของ แล้วกีกี้ที่ดูแลบ้านอยู่เป็นกีกี้คนไหน โอเค ไปกันเถอะกีกี้"
 
.......  ฟังแล้วปวดตับกันมั้ยครัช  ฮือออ.... ต่อไปนี้ ผมจะเรียกกีกี้เพื่อนรักผมว่า กีกี้กรีนนะครับ .....
 
 
 
โอเคเล่าต่อ 
 
กีกี้กรีนก็พาผมไปกินอาหารในโรงอาหารกีกี้ที่อยุ่ในส่วนพักกีกี้ นอกปราสาท  
 
ผมนี่กินไปทั้งน้ำตา มันอร่อยมากๆๆๆ ผมว่าอาหารในคุกอร่อยแล้ว นี่กลับอร่อยกว่า ฮือออ...  พ่อครัวที่ปราสาทจอมมารนี่ จ้างมาเท่าไหร่ครับ
 
 
 
กีกี้กรีน ยังพาผมไปดูที่ฝังศพเจี้ยบน้อยสองตัวนั่น ผมมองอย่าเสียดาย แต่่บนหลุมศพมีดอกไม้ประดับไว้  ผมไม่ถามหรอกนะ  ผมยังโกรธอยุ่....
 
 
ผมโดนทิ้งไว้ในสวนข้างปราสาท เพราะกีกี้กรีนต้องไปกับกีกี้เรด เนื่องจากกีกี้เยลโลแจ้งปัญหามา  กีกี้ทั้งสองคนเลยต้องรีบไปช่วยแก้ปัญหา  ....( ประโยคนี้กลับมาอ่านอีกที ผมยังงงเลย )
 
 
ผมนั่งมองนั่นมองนี่ไปเรื่อย ไม่ได้ออกมาตั้งหลายวัน ท้องฟ้า ต้นไม้  มันน่าคิดถึงสุดๆ ผมล้มลงนอนสูดกลิ่นหญ้ากลิ่นดินที่ทำให้รู้สึกว่าได้เป็นอิสระ เป็นตัวเอง   นี่ล่ะคุณค่าที่ผมคุ่ควร 555+
 
 
"เป็นชาวบ้านนี่ต้องติดดินขนาดนี้เลยรึ"  
 
ผมเงยหน้ามามองคนทัก  
 
 
แว่บแรกที่เห็น ต้องบอกว่า  ผู้ชายบ้าอะไรไม่รุ้  จะหล่อ รึจะสวยเอาให้แน่สักอย่างสิ  ผมที่ยาวก็ ดำเงาวิ้งวับสะบัดพริ้วราวกับใช้แชมพูไฮโซว....  อ่ะ แล้วที่รุ้ว่าผู้ชายแต่แรก เพราะ เสื้อเปิดอกสีดำที่เขาใส่ มันไม่มีส่วนเว้าส่วนโค้งออกมา แถมน้ำเสียงนั่น ... ถ้าเป็นผู้หญิงจริง นี่คงน่าสงสาร อะไรจะจอแบนได้ขนาดนี้
 
 
ผมส่ายหน้าตอบแต่จู่ๆเขาก็ลงมานั่ง  ชุดเสื้อคลุมสีดำรุ่มร่ามแผ่กระจายเลอะดินเลอะทรายรอบๆ แต่เหมือนเขาจะไม่สนใจเท่าไหร่ 
 
"ขอนั่งคุยละกัน  เราเป็นคนในปราสาทนี่ล่ะไม่ใช่คนน่าสงสัยหรอก "  เขาส่งยิ้มให้  ซึ่งแม่มเอ้ยยย ยิ้มสวยมาก (หรือก็หล่อมากล่ะ)  
 
 
ผมพยักหน้าแล้วลุกมานั่งปัดเสื้อผ้ามอๆของตัวเอง  เฮ้อ...  เสียดายเสื้อผ้าไอ้นี่จริงๆ  เอามาเปื้อนดินแบบนี้ คนในปราสาทจอมมารนี่ใช้ของไม่รุ้จักคุณค่าจริงๆ
 
 
"ได้ข่าวว่าทะเลาะกับจอมมาร"
 
 
อืม.... ไม่เชิงทะเลาะนะ... มันแบบ เราไม่ใช่คนสนิทกัน ...  มันแค่โผล่มาบ้านผม แล้วแกล้งนั่นนี่ฆ่าเวลา....
 
 
"แบบนั้นก็เรียกเพื่อนนะ"
 
 
จอมมารคบเพื่อนกันแบบนี้เรอะ บ้านผมพัง สวนผมเละ  เรื่องอื่นน่ะเอาเถอะ เข้าใจว่าขี้เแกล้ง อยากแกล้งก็แกล้งไป ...  แต่นี่ ทำลายบ้าน  สวน ทุกอย่างที่ผมฝันน่ะ พังแค่ข้ามคืน ....
 
 
 
"นั่นน่ะ ไม่ตั้งใจหรือเปล่า"
 
 
แล้วตั้งใจนี่จะเสกถั่วยักษ์ถล่มบ้านเลยสินะ
 
 
"มีใครบอกมั้ยว่า ขี้ประชดเหมือนผู้หญิงน่ะ ชาวบ้านA" 
 
 
แล้วมีใครบอกป้ะ ว่าสวยเหมือนชะนีเลย  
 
 
เจ้าของรอยยิ้มสวยขยับยิ้มกว้างให้หนาวสันหลังวูบ แค่วูบเดียวล่ะ เพราะเขาก็ กลับมาพูดต่อเหมือนไม่มีอะไร  แต่ผมกลัวแล้วคร้าบบบ  ท่าทางลูกเพ่จะเป็นคนใหญ่คนโตโอริโอ้วในปราสาทแน่นอน 
 
 
"จอมมารน่ะบางทีควบคุมพลังตัวเองยากนะ  การใช้พลังบางที มันก็มีผิดพลาดได้"  เขาพูดเนิบๆพลางมองไปที่หลุมศพเจี้ยบ  
 
"การทำพลาด แล้วรุ้จักแก้ไขน่ะ  น่าจะได้รับการยกโทษอยุ่นะ"
 
 
อย่างจอมมารมีเร้ออออ จะทำได้  ดีไม่ดีก็ลอยหน้าลอยตากลับมาทำเป็นไม่มีอะไรต่อไปนั่นล่ะ
 
 
 
"ลองไปพิสูจน์ก่อนสิ"
 
ชายรูปงามส่งยิ้มให้ก่อนจะขอตัวลุกหนี  หลังจากนัน้นไม่เท่าไหร่ กีกี้กรีนก็กลับมา พร้อมกับมองว่าผมคุยกับใคร ซึ่ง ผมก็ลื้มมม ลืมๆ ถามชื่อไว้   แต่คงไม่ได้พบกันอีกหรอก  
 
จะว่าไปหน้าตาก็คุ้นเหมือนเคนเห็นที่ไหน ผมดำ ตาดำ  ชุดก็ดำ ...อื้มมม คุ้นสุดๆๆ
 
 
กีกี้กรีนพาผมเดินกลับบ้าน  คือแบบว่า ตอนขามา นายมัดผมจับใส่เกวียนมา แล้วทำไมขากลับให้เดิน  กว่าจะถึงบ้านผมนี่หลายหอบนะเออ  ... 
 
 
"ไม่ค่อยออกกำลังกายก็งี้ล่ะ" กีกี้ย่นจมูกใส่ "เนี่ย เหนียงนายจะออกแล้วนะ ชาวบ้านA"
 
 
ผมจับคางทันที แม้ว่าจะตอบกลับไปแบบ อย่ามาอำ  แต่ มันก็อดหวั่นไหวไม่ได้  ยิ่งหน้าตาบ้านๆ มีเหนียงอีกชีวิตผมนี่ดับแดดิ้นเลย ฮือออ
 
 
สรุปว่ากว่าจะเดินมาเห็นรั้วบ้าน ผมก็ต้องประหลาดใจ ....
 
 
บ้านผมกลับมาเกือบจะเป็นเหมือนเดิม ..แค่เกือบล่ะ  เพราะ  ขนาดของตัวบ้าน เหมือนจะกว้างขึ้นหน่อย มีโรงเก็บของแยกมาจากตัวบ้านต่างหาก แปลงผักที่เคยมีสี่แปลงตอนนี้มี หกแปลงแล้ว  อาณาเขตของบ้านเหมือนจะกว้